جریان اجتماعی به صرف تبلیغ و لایک و کامنت شکل نمی‌گیرد

جریان اجتماعی به صرف تبلیغ و لایک و کامنت شکل نمی‌گیرد

روزنامه شرق – نگار حسینی: کمپین را کارزار معنا کرده‌‌اند و پویش. اما خیلی جریان‌ها که تصور می‌شود کمپین هستند یا از ابتدا قرار بوده باشند و تغییری ایجاد کنند، در حد چند شعار و تصاویر چند بیلبورد در بزرگراه‌ها باقی می‌مانند. همان‌طور که از اسمش برمی‌آید، کمپین جایی برای کار است؛ فضایی برای اقدام. […]

مصاحبه تلفنی در شرایطی نماد روزنامه نگاری سردستی می‌شود

مصاحبه تلفنی در شرایطی نماد روزنامه نگاری سردستی می‌شود

شفقنا رسانه – محمد قاسمی – دوشنبه, ۲۶ مرداد ۱۳۹۴  ساعت ۰۹:۴۴: معتقد است مصاحبه تلفنی یکی از تکنیک‌های بسیار جدی و کیفی روزنامه‌نگاری است اما به معنی گپ و گفت و تولید یک مطلب دو خطی از آن نیست. حسن نمکدوست تهرانی، مدیر مرکز آموزش موسسه همشهری و مدرس ارتباطات در گفت‌وگو با شفقنا […]

آیا روزی «شبکه‌های اجتماعی» جریان اصلی خبر را در دست خواهند گرفت؟

آیا روزی «شبکه‌های اجتماعی» جریان اصلی خبر را در دست خواهند گرفت؟

خبررسانی رسانه‌های اجتماعی که اغلب با سرعت و تنوع بسیاری هم همراه است، مخاطبان، دیگر چه ضرورتی برای پیگیری اخبار در رسانه‌های جریان اصلی احساس می‌کنند؟ در گفت‌وگویی با دکتر حسن نمکدوست، آینده روزنامه‌نگاری و روزنامه‌نگاران حرفه‌ای را به بحث ‌گذاشته ایم.

یادداشتی بر پیش نویس  قانون سازمان رسانه ای جمهوری اسلامی ایران( ویرایش اول)

یادداشتی بر پیش نویس قانون سازمان رسانه ای جمهوری اسلامی ایران( ویرایش اول)

حسن نمك‌دوست تهراني: در روزهاي پاياني تيرماه امسال استاد عزيزم دكتر مهدي محسنيان راد با توجه به علاقه‌ام به مباحث روزنامه‌نگاري نوشتار زير را در اختيارم قرار داد تا آن را مطالعه كنم. ايشان اين نوشته را در پاسخ به خواست معاونت مطبوعاتي وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي تهيه كرده و در آن به دقت و تفصيل به «پيش‌نويس قانون نظام صنفي رسانه‌اي» پرداخته بودند. براي من خواندن نوشتار دكتر محسنيان‌راد لذتبخش بود، به‌خصوص به دليل احساس مسؤوليت ايشان درباره روزنامه‌نگاران و جامعه مطبوعات كشور و صراحت‌شان در بيان موضوعات. دكتر محسنيان‌راد اكنون به دليل استفاده از فرصت مطالعاتي در ايران نيستند، اما در جريان بحث‌هاي پيرامون اين پيش‌نويس قرار دارند و آن را با دقت پيگيري مي‌كنند. در صحبتي با ايشان،‌ پيشنهاد كردم متن در اختيار عموم قرار گيرد و اين اطمينان قلبي را بيان كردم كه براي روزنامه‌نگاران كشور و البته همه دست‌دركاران مربوط مفيد خواهد بود كه بدانند نظر يك استاد پيش‌كسوت ارتباطات در اين باره چيست؛ به‌‌خصوص كه متأسفانه برخي اين شائبه را پديد آورده‌اند كه استادان ارتباطات نه دغدغه طرح مسائل حرفه‌اي را دارند و نه زباني گويا و بي‌تكلف در بيان موضوعات. خوشبختانه ايشان موافقت كردند نوشتارشان منتشر شود. به باور من اين متن مي‌تواند پايه‌اي محكم براي طرح جدي مسائل معاصر روزنامه‌نگاري ايران باشد.

آزادی اطلاعات؛ سرآغاز

آزادی اطلاعات؛ سرآغاز

گرچه نخستين تجربه مشخص قانونگذاري در زمينه «حق دسترسي به اطلاعات» به کشور سوئد و سال 1776 باز مي‌گردد، اما توجه به مفهوم آن، پيشينه‌اي کهن دارد. به نوشته «آنتوني ميسون اک‌کبي» (Anthony Mason Ac Kbe) صاحب‌نظر انگليسي در موضوع آزادي اطلاعات، ارسطو، فيلسوف يوناني، دسترسي شهروندان را به اطلاعات براي تحقق يک حکومت پاسخ‌پذير ضروري مي‌دانسته است. ارسطو همچنين به انتقاد از کساني پرداخته است که عموم مردم را، به دليل برخوردار نبودن از ابزارهاي فني، ناتوان از فهم اطلاعات دانسته‌اند.(1)